Feest van Maria Onbevlekt ontvangen

Klik hier voor mooie tekst

EEN UITNODIGING

Oostakker

Op 25 maart 2010 organiseren wij met de Vrienden van Lourdes uit Roeselare naar jaarlijkse gewoonte een bedevaart naar Oostakker.

Het bedevaartsoord Oostakker-Lourdes wordt door minister Bourgeois erkend als herwaarderingsgebied. Daardoor kan de vzw Bedevaarten van het Bisdom Gent, die sinds 2004 het domein beheert, aanspraak maken op een onderhoudspremie.

De site, bekend als bedevaartsoord sinds het einde van de 19de eeuw, werd in 1987 reeds erkend als beschermd dorpsgezicht. De vzw Bedevaarten wil die renoveren en krijgt nu door de erkenning als herwaarderingsgebied daarvoor een extra financiële stimulans.

En wat zingen de bedevaarders dan? Dankuwel mijnheer Bourgeois!

Een Lourdesmuseum

In de ban van Lourdes
MARTIN VAN GOETHEM OPENT MUSEUM PETIT LOURDES IN ZIJN GARAGE
Gelezen in het Nieuwsblad


HAMME - Al ruim dertig jaar is Martin Van Goethem uit de Biezestraat in de ban van het bedevaartsoord in Lourdes. Nu opent hij in zijn garage een eigen Lourdesmuseum.

Het museum krijgt de naam Petit Lourdes, ook al is de collectie van de Hamse Lourdesfanaat allesbehalve klein te noemen. 'Het begon allemaal in 1976 toen ik meeging met de driejaarlijkse Lourdesbedevaart van de Hamse KWB- en KAV-afdelingen', zegt Martin. 'Ik zag er bedevaarders van verschillende landen speldjes met elkaar uitwisselen. Dat intrigeerde mij en ik kon ook enkele speldjes vast krijgen. Bij de tweede bedevaart in 1979 ging ik al meer gericht tewerk. Mijn collectie groeide gestaag aan, ook met Lourdesemblemen. Omdat de groepsbedevaarten vanuit Hamme niet altijd samenvielen met mijn vakantie, trok ik jaarlijks met mijn moeder naar Lourdes. Ik leerde de vraag Wilt u met mij wisselen? in een tiental talen uit het hoofd, om meer speldjes te verzamelen. Inmiddels ben ik al 29 keer op bedevaart geweest naar Lourdes. Moeder is overleden, maar ik ben begin dit jaar getrouwd en ook mijn vrouw heeft de microbe inmiddels te pakken. We koppelen de bedevaart ook aan een stukje vakantie'.

Maar het gelovige aspect en de verzamelwoede blijven toch voor het grootste deel zijn verblijf in het Zuid-Franse bedevaartsoord bepalen. 'Ik geloof rotsvast in de verschijningen en de wonderen. Bernadette kon als eenvoudig veertienjarig meisje bij de verschijning van Maria niet lezen, noch schrijven. En toch wist ze na de verschijning in het Latijn te zeggen dat Maria haar toesprak met de woorden Ik ben de onbevlekte ontvangenis. Ik geloof niet dat mij een wonder zal overkomen in Lourdes, maar ik keer toch telkens terug met meer energie en tegelijk met een rustgevend gevoel'.

Martin is elke dag bezig met zijn verzameling. Die bevat maar liefst 217 rubrieken, met daarin de 2.948 bedevaartspeldjes uit tientallen verschillende landen als grootste onderdeel. Martin heeft ook meer dan duizend schapuliertjes, naast een gevarieerde collectie van postzegels, prentkaarten, souvenirplaatjes en onnoemelijk veel andere aan Lourdes gerelateerde voorwerpen. Tot en met twee grote Mariabeelden en het onvermijdelijke beeld van zijn Bernadette.

'Deze pet hoorde toe aan één van de wachters van het heiligdom. Het is een casquette van een adjudant, die niet alleen een emotionele maar ook een grote verzamelwaarde heeft', toont Martin nog. Het is een van de vele items in de immense Lourdesverzameling die hij huisvest in zijn museum Petit Lourdes.

Museum Petit Lourdes, Biezestraat 10, 9220 in Hamme. Vrij toegankelijk na afspraak via 0484-69.49.75. Opendeur op zaterdag 24 oktober van 14 tot 20uur en zondag 25 oktober van 10 tot 12 en van 13 tot 19uur.

Jan Van de Velde

Geloven in mirakels

JA, IK GELOOF IN MIRAKELS;
(Vandaag gelezen in “De Standaard”).

Op de vraag van een journalist aan Kardinaal Danneels “ Gelooft u zelf nog in mirakels? ” antwoordde hij.

“ O ja? Het is overduidelijk dat er zijn.
Een mirakel is altijd iets dat op dit moment niet wetenschappelijk verklaar baar is. Maar er gebeuren zaken waarvan ik zeg: die gebeuren niet volgens de wetten van de natuur zoals wij die kennen. Je moet ook rekening houden dat die mirakels altijd in een religieuze context gebeuren. Ook dat heeft een betekenis.
Ik geef een eenvoudig voorbeeld: de genezing van Pieter De Rudder in Oostakker is een merkwaardige zaak. Het been van de man was weggerot en in een paar uur was het genezen. Iets dat weg was, was in feite herschapen. Voor mij is dat een echt mirakel. Dat is toch iets anders dan plots genezen van de kanker. Maar die mirakels zijn zeldzaam.
De wetenschappers die mirakels bestuderen zijn heel objectieve wetenschappers. Die zeggen niet: het is een mirakel. Ze zeggen wel: we weten het niet.
Nu, voor mij zijn heiligen al uitzonderlijk zonder mirakel. In feite zijn mirakels ook niet echt nodig, maar de Kerk hanteert een procedure die aangeeft dat er iets uitzonderlijks aan de hand is. En dat uitzonderlijke is er gekomen op voorspraak van de heilige.”.

Zo ook met de 67 genezingen te Lourdes waarbij dit van Pieter de Rudder te Oostakker door wetenschappers als onverklaarbaar en door de Kerk als mirakel erkend.

IJVERAAR ZIJN...

Gelezen op een mooi blog:

Goede mensen,
Ik probeer hier even te vertellen wat het kan betekenen ‘ijveraar’ te zijn van de “VRIENDEN VAN LOURDES”. Het lijkt een achterhaald woord te zijn of doet denken aan zieltjeswinnerij maar dit is het helemaal niet, integendeel! Het is wel zo dat mensen straks van deur tot deur gaan, door de wind, door de regen, om ‘lotjes’ te verkopen zoals het in de volksmond wordt genoemd waar daar al dan niet een prijs kan aan vastzitten. Maar ijveraars verkopen geen ‘lotjes, maar bieden een LID-kaart aan ten voordele van de ‘Vrienden van Lourdes’, net zoals andere verenigingen hun jaarlijks lidgeld komen ophalen, maar dan wel met een diepere dimensie. Door een lidkaart aan te schaffen zijn we meteen lid zoals het woord het zegt van een enorm grote beweging rond de figuur van Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes. En de ervaring leert ons ook dat mensen die lid worden of het al jaren lang zijn van generatie op generatie, niet op de eerste plaats denken een beurs te winnen om dan naar Lourdes te kunnen gaan - al is laatste natuurlijk aangenaam meegenomen. Neen, mensen hopen wel ooit eens bij de gelukkigen te zijn, maar het gaat veel meer om de verering van Maria, zeker de Lieve Vrouwe van Lourdes. Mensen die ‘ijveraar’ worden genoemd willen dan ook niets meer noch minder dan zoveel mogelijk mensen bereiken om die bijzondere verering in stand te houden, om mensen naar Lourdes te laten gaan met de parochie, de plaatselijke organisatie of op eigen krachten. Uit alle verzamelde gelden die lidkaarten moeten opbrengen kan zich dan ook de mogelijkheid voordoen om een minder begoed iemand naar Lourdes te helpen afreizen, daar waar de hemel de aarde raakt!
Zo heb je ondertussen al begrepen dat mensen die van deur tot deur gaan als ‘ijveraar’ niet op dezelfde golflengte staan als mensen die voor het goede doel – een jeugdbeweging, de brandweer .. - lotjes verkopen tot steun van hun eigen beweging, hoe nobel die ook mag zijn. Het verkopen van lidkaarten voor de Vrienden van Lourdes is daarom niet gemakkelijker, integendeel, zeker niet op onze dagen, want het is een woordeloos getuigen van ons gelovig-aanwezig zjn op onze parochie. Het is een verwijzing naar Jezus via Maria.
Het is dan ook goed dat sinds enkele jaren op de lidkaarten een afbeelding staat van Maria –zoals dit jaar: Maria en Bernadette, beiden met een rozenkrans, meteen het thema voor volgend werkjaar te Lourdes. Deze kaart op de schouw kan even een moment zijn om onze ogen te richten op Maria. Laten we met deze ijver voor Maria ons vooral gedragen weten door haar moederlijke aanwezigheid!

14-09-2009 om 17:51 geschreven door martin

Hartpatient per fiets naar Lourdes.

'Aankomen in Lourdes, dat doet iets met een mens'
Hartpatiënt André De Schrijver fietste 1.181 kilometer naar bedevaartsoord

Mooie getuigenis, gevonden op het Forum van Het Nieuwsblad.

GERAARDSBERGEN - Hartpatiënt André De Schrijver (64) werd het voorbije anderhalve jaar door pech achtervolgd. De man kwam alle tegenslagen echter vlot te boven, en uit dank trok hij nu op fietsbedevaart naar Lourdes.

Het zat André de laatste maanden niet mee. Tijdens een fietstocht werd hij aangereden door een vrachtwagen, hij kreeg last van hartritmestoornissen, onderging een hartoperatie, kreeg een boomzaag in zijn been en werd geopereerd aan zijn prostaat. Een vreselijk lijstje, maar André liet zich niet kennen.

'Eerst dacht ik: waarom doen die van hierboven mij dit allemaal aan! Maar al snel besefte ik dat het net omgekeerd was. Het was dankzij de hulp van hierboven dat ik nog leef', zegt André. 'En daarom besloot ik dat het na al die tegenslagen tijd was om op bedevaart te gaan naar Lourdes.'

André wilde naar het Zuid-Franse Mariaoord met de fiets, maar de dokter en de cardioloog raadden het hem af. 'Ik mag na mijn hartingreep wel nog fietsen, maar dan tegen een heel gezapig tempo en niet verder dan vijftig kilometer. En dus was de trip een probleem, want tussen Ophasselt en Lourdes liggen ruim duizend moeilijke kilometers, vaak langs eindeloos lange wegen.'

De hartpatiënt is gelukkig wel een geoefend wielertoerist, aangesloten bij WTC Palingrijders. 'En als ik al mijn afgelegde afstanden samentel, heb ik al zeker drie keer de wereld rondgefietst. Dit jaar bolde ik intussen vierduizend kilometer en reed ik Luik-Bastenaken-Luik voor fietstoeristen. Ik deed het kalm aan en voelde mij dan ook klaar voor de Lourdesreis.'

Voor aanvang van de trip stippelde André zijn route zorgvuldig uit en noteerde hij de te volgen weg van elke dagrit op een papiertje. Heel ouderwets dus, maar zonder gps of kaart peddelde de man zo zonder veel problemen dwars door Frankrijk. Pechvogel André bleef onderweg van verdere tegenslagen gespaard.

'Inderdaad, ik reed geen enkele keer lek en ik kreeg niets dan positieve reacties op de plaatsen waar ik stopte. De eerste dagen had ik wel wind op kop, maar nadien ging het veel vlotter. Ik heb onderweg veel afgezien, maar ook genoten van de schitterende landschappen. Het ging vaak bergop, en dat met een bagage van vijftien kilogram. Ik twijfelde soms, maar heb uiteindelijk toch doorgezet.'

Zeven dagen en 1.181 kilometer later mocht André de remmen dichtknijpen in het bedevaartsoord. 'Aankomen in Lourdes, dat doet iets met een mens. Zelf ben ik gelovig, maar niet echt fanatiek. Ik kom wel tot rust in een kerk en heb een speciale verering voor Maria. Tijdens mijn fietstocht heb ik bij moeilijke momenten vaak aan haar gedacht. En aan Jezus, hoe die heeft afgezien aan het kruis. Dat gaf mij weer moed.'

Voor zijn vertrek had André afgesproken om in Lourdes met enkele bedevaarders uit zijn regio op te trekken. 'Samen zijn we naar de grot geweest en deden we de kaarsjesprocessie. Zelfs wie niet gelovig is, moet onder de indruk zijn van Lourdes. In elk geval komen alle pelgrims er samen met hetzelfde doel. Klagen of zagen doet men daar niet, iedereen bidt voor beterschap voor zichzelf en voor anderen.'

André was er vooral uit dankbaarheid, omdat hij zijn reeks tegenslagen zonder veel averij heeft overwonnen. En in Lourdes was oogappel en kleinzoon Mauro, zijn steun en toeverlaat in de voorbije maanden, nooit ver uit zijn gedachten. André bracht voor het ventje een marmeren hartje mee dat nu aan zijn bedje bengelt.

Opdracht volbracht, dus. Al stopt het avontuur niet voor hartlijder en hartrijder André. 'Neen, ik zou heel graag nog eens terugkeren', besluit hij.

Jan Brion